Laatste daagjes...

11 - 14 augustus

Woensdag om half tien is er bloed geprikt bij Patrick voor een laatste test. Als die goed is, mag hij mee naar 'huis'. En tadaa, daar is de arts, helemaal goed! We hebben al het chocolade van de 7 Eleven (supermarktje) gekocht en het is binnen no-time door de verpleegsters weggewerkt.

Het ontslag gaat een beetje op z'n Thais. Twee keer vragen of iemand de infuusnaald er uit kan halen, het is onduidelijk waar Patricks paspoort is gebleven, etc. Een laatste high-five-rondje. Het is gek, maar ik zal die lieve mensen op het ziekenhuis morgen echt gaan missen.      

We worden door een chauffeur van Poppies opgehaald. Wel lief dat ze daar aan denken... Patrick wordt door de kinderen meegetrokken naar het huisje, naar de vissen, naar het zwembad, naar het strand. We gaan een hapje eten in het restaurant en daarna naar het strand. Nu papa er is, wil Lune niets meer weten van alle aandacht. Ze heeft er helemaal genoeg van.

Als Lune donderdagavond lekker slaapt gaan wij - met babyphone - naar de buren. Daar zit een heerlijk massagegebeuren waar Karin zich al twee keer heeft laten vertroetelen. De heren nemen een voetmassage. Heerlijk! Tijmen knijpt er na een kwartiertje tussenuit en is niet meer wakker te krijgen.

Vrijdag is ook weer een heerlijke stranddag. Met Patrick gaat het steeds iets beter, maar hij is nog lang niet topfit. Een laatste zandkasteel, een laatste plons in het zwembad, het laatste maiskolfje, nog één verse ananas. We pakken helaas helaas onze koffers in. Morgenvroeg staat om 4.30 een taxi klaar die ons naar het vliegveld brengt van Koh Samui voor onze vlucht naar Bangkok. Om 11.00 uur vliegen we dan vanaf Bangkok naar huis. De vlucht verloopt erg soepeltjes. We hebben weer de beste plaatsen van het vliegtuig - je reist superdeluxe met een dreumes - met heerlijk veel beenruimte. Lune slaapt twee uurtjes voor ons op de grond en de rest van de tijd (tien uur) vermaakt ze zich vooral met een portemoneetje met muntjes en Dora-stickertjes. De jongens mogen onbeperkt DS-en en spelen het ding helemaal leeg. 

Ondanks de tegenslag was het een geweldige en onvergetelijke vakantie!   

0 reacties | Reageer

Noodonderkomen?

10 augustus

Patrick knapt langzamerhand op. De koorts is sinds vandaag weg en als dit zo blijft mag hij morgen naar 'huis'. Het is geen 'dengue' gelukkig, maar wat het wel is geweest?  We gaan onze vlucht van donderdag richting Bangkok omboeken naar vrijdagavond of zaterdagmorgen. Zo kan Patrick aansterken en nog even genieten van zon, zee en strand. 

Het is natuurlijk flink balen dat Pat in het ziekenhuis ligt - vooral voor Patrick zelf - en dat we onze reisplannen om moeten gooien. Maar Karin en de kids hebben nog steeds een heerlijke vakantie in ons 'noodonderkomen'.

Iedere morgen worden we rond 7 uur wakker. Karin en de kids zitten dus al vroeg aan het heerlijke ontbijt. Versgeperste sapjes, fruitsalade, yoghurt met cruesli-net-zoals-thuis, heerlijke broodjes en croissantjes, pannenkoekjes en - Mats' favoriet - French toast. We kijken uit over de zee. 's Morgens vroeg zijn de zee en het strand op haar mooist. Het personeel is dol op de kinderen, waanzinnig lief en het is heerlijk om zo in de watten gelegd te worden!

We krijgen vaak een paar broodjes voor Patrick toegestopt door de ontbijtdames. Inmiddels hebben we een vaste taxichauffeur die rond half negen al staat te wachten voor ons hotel. Hij brengt ons in een kleine tien minuten naar het ziekenhuis. We worden bij aankomst altijd joviaal begroet door alle zusters, broeders, receptionistes, etc. Wat een lieve mensen! Patrick hoort ons al van verre aankomen. Lune moet tig keer high-fiven voordat we Patricks kamer bereiken. We blijven meestal anderhalf tot twee uur. Dan gaan we weer richting ons huisje.

Zwemkleren aan en op naar het strand. De beachboys klappen dan de parasol voor je open en leggen de badhanddoeken over je ligbedje. Ze brengen je ijswater, fruithapjes en koude doekjes. Pik - daar kan die jongen ook niets aan doen - is helemaal dol op Lune en brengt haar emmertjes en schepjes en giebelt vaak even met haar. Ja, hier kan ik wel aan wennen! Nooit gedacht dat we zo konden genieten van een gezapig luxe resortgebeuren. 

De zee loopt heel langzaam af en is heel rustig. De jongens kunnen dus zonder gevaar alleen zwemmen. Zelfs Lune vindt het heerlijk om te zwemmen in de zee. Aquablauw en ongeveer 33 graden. Samen met vriendjes uit Zweden en Belgie worden er zandkastelen gebouwd op het strand. Tussen de middag scharrelen we ons maaltje op het strand bij elkaar. Geroosterde maiskolfjes, verse ananas, loempiaatjes, sateetjes van een mini-bbq-tje.... Smullen!

Als Lune in dromenland is gaan Karin en de jongens - met babyphone onder handbereik -zwemmen in het heerlijke zwembad. Mats en Tijmen vermaken zich opperbest. Maar als Lune wakker is, willen ze niets liever dan naar papa. 's Middags doen we dus hetzelfde uitje als 's morgens vroeg. Inclusief hetzelfde rondje high-fives. 

Karin en de kids eten 's avonds in het restaurant waar de servetten over je schoot worden gedrapeerd. Het restaurant is één van de betere restaurants op het eiland met heerlijke Thaise gerechten. Voor de curry met geroosterde eendenborst en druiven zou ik graag op en neer naar Thailand vliegen. Het personeel is echt waanzinnig lief en servicegericht. Dat wordt ernstig afkicken in Nederland.  

Als we dan in het donker terug gaan naar ons huisje, dan staat er op de veranda een muggendingetje te branden, de gordijnen zijn dichtgedaan en de bedden zijn opengeslagen. Op de bedden liggen handgemaakte kadootjes, bloempjes, een spreuk en koekjes verpakt in bananenblad. 's Morgensvroeg staat er altijd een mandje met ramboetans, banaantjes of mandarijntjes op ons verandaatje. Heerlijk!

Gisteravond zijn Ka & kids naar de cocktailparty van Poppies geweest. Met de voetjes in het zand cocktails drinken (nou ja, eentje dan!) en smullen van Thaise hapjes. De jongens voetballen op het strand en de dames kletsen wat met de andere gasten uit Australie, Zweden en New Zealand. Allemaal erg vervelend.  

We kunnen bij de pakken neer gaan zitten of gewoon genieten. En dat laatste is hier niet moeilijk!

http://www.poppiessamui.com/ 

0 reacties | Reageer

Ziekenhuis, zon & zee

7 augustus 

We zijn allemaal vroeg wakker. Papa in het ziekenhuis en de rest in een hotelkamer die we snel willen verlaten. Er is geen restaurant. Ons ontbijtje bestaat uit yoghurt, koekjes en chips. De jongens willen zo snel mogelijk naar papa toe. Patrick hoort aan de zusters al dat wij er aan komen. De zusters willen Lune allemaal aaien, high-fiven, etc. Luuntje vindt alles geweldig! Papa voelt zich niet al te beroerd en we blijven lekker plakken. Bezoekuurtjes kennen ze hier niet.

Daarna laten we papa achter en gaan we op zoek naar een hotel waar de kinderen in ieder geval een beetje vakantie kunnen vieren. Ik heb een aantal eisen in mijn hoofd: veilig-veilig-veilig (ik moet in mijn eentje drie kinderen in de gaten houden), niet te groot, familiekamer oid, babysitservice, goed restaurant, direct aan strand, zwembadje, atm-laundry-drogist in directe omgeving en lief personeel. Samen met een lieve taxichauffeuse ga ik op pad. Het is nog knap lastig. De meeste hotels zijn helemaal volgeboekt. Maar na twee uur vinden we Poppies. We komen door een marmeren hal bij de receptie. Oeps, is dit niet een beetje te sjiek? Daarna komen we in een prachtig aangelegde tuin met weelderige planten, knalkleurige bloemen, stroompjes met kleine watervalletjes. In de tuin staan een stuk of twintig allerschattigste 'cottages' - kleine huisjes in Thaise stijl - met een schattig verandaatje. Een marmeren badkamer met verse bloemen en heerlijke handgemaakte zeepjes. Achterin de tuin ligt een klein maar prachtig aangelegd zwembadje. Nog iets verder ligt het strand. Wit zand en een blauwe zee. Het supervriendelijke personeel - in prachtige kleding - is geweldi en begrijpt meteen wat wij - nog enigszins sip - nodig hebben. Er wordt een tafel voor ons klaargemaakt en we krijgen een heerlijk ontbijt voorgeschoteld. Mats en Tijmen glunderen. Lune heeft het personeel al om haar vinger gewonden. Hier blijven we! 

Diezelfde middag blijkt de 'general manager' een Nederlander te zijn. Hij gaat met ons mee naar het ziekenhuis. Pat is blij dat wij iets leuks hebben gevonden. We moeten er maar het beste van maken!

0 reacties | Reageer

Hiep hiep hoera & dikke shit!

6 augustus 

Koh Phangan is natuurlijk een geweldige plek om je achtste verjaardag te vieren. Hieperdepiephoera voor onze lieve kanjer Mats. Vanzelfsprekend beginnen we met het allerbelangrijkste: kusjes & kadootjes. Een zonnewijzer in miniformaat, een boek over allerlei interessante dingen en als grote klapper (eet-)drumstokjes als symbool voor drumles. En natuurlijk hoort daar ook een eigen drumstel bij.  Dikke grijns van oor tot oor.

Zwembroek aan en naar buiten. Krabbetjes en schelpjes zoeken. Een uurtje later ontbijten we bij ons favoriete restaurantje. Inmiddels zijn we ernstig verslaafd aan de heerlijke fruitshakes. Mango, watermeloen, ananas. Heerlijk! Voetjes in het witte poederzand en uitkijken over de aquakleurige zee. Na het ontbijt komt er als verrassing een ijs-met-vruchten-en-acht-flikkersterretjes op tafel. Een taart konden we 123 niet vinden, maar dit was zeker net zo lekker!

Na het ontbijt pakken Karin, Mats en Tijmen de kayak en peddelen naar de tegenoverliggende baai. We ploffen neer bij Baan Puri. Erg schattige rieten bungalowtjes in een mooie tuin. Grappig, we zien Thom en Milo uit Frankrijk die we in Chiang Dao ontmoetten. Even bijgekletst. We eten een hamburgertje en satay met frietjes. We kayakken terug naar papa en Luuntje. We dobberen wat in de zee, lezen een boek in de hangmat tussen de palmen, bouwen een zandkasteel, kijken een beachvolleybalwedstrijdje, voetballen op het strand, bakken taartjes, etc.

SHIT! Patrick is sinds gisteren niet helemaal lekker te pas. Hij heeft koorts en voelt zich niet lekker. Samen met Lune - heeft een wondje op de knie waar we even naar willen laten kijken - gaat hij naar de clinic. Het zekere voor het onzekere. Dan gaat het heel erg snel. De verpleegkundige vertrouwt de koorts niet. Ze denkt aan dengue, knokkelkoorts. De assistent brengt Patrick terug en dan moeten we Mats en Tijmen - nog nietsvermoedend dobberend in zee - gaan vertellen dat we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis in Koh Samui moeten. Dikke tranen. Karin gooit en propt alles in een noodvaart in de rugzak en koffer en dan gaan we via de boemelweg richting speedboat. In de taxi breekt Mats. We leggen de arts uit dat Mats vandaag jarig is. Even later stoppen we in een dorpje. De arts - een lieve schat - komt terug met een tas vol chips, koekjes, snoepjes, broodjes, etc. Happy birthday! Ons jochie straalt.  

In de speedboat zijn de tranen snel opgedroogd. Dikke pret, de jongens schateren het uit. Op je achtste verjaardag in een speedboat over een ietwat ruwe zee in het donker! Kan het cooler? De dames vinden het iets minder geslaagd. Na een kwartiertje - de langzame boot doet er een dik uur over - staat de ambulance (is het zo erg?) op de pier klaar.  We nemen afscheid van de arts van Koh Phangan en haar assistent. We rijden naar het Thai International Hospital waar we een warm welkom krijgen. Patrick is hier in goede handen. 

Karin en de kids slapen die nacht in een hotel direct naast het ziekenhuis. Dit is te doen voor een nachtje - gezellig met Mats in een éénpersoonsbed - maar ik beloof de jongens dat we morgen op zoek gaan naar iets met een zwembad én dicht bij het strand. Minder trappen en minder herrie 's nachts zou ook fijn zijn. Na nog een paar tranen ligt iedereen om half elf te slapen. Karin pakt alles weer uit om de boel zo in te pakken dat je ook nog iets terug kunt vinden én gaat nog even naar Patrick - gekleed in een leuke Thaise ziekenhuispyjama. Je kunt hem aan het einde van de gang in een enorm grote kamer met tv, wifi, magnetron, koelkast en eigen douche/wc vinden. 

Alles komt goed, zeggen we dan maar na zo'n dag!       

0 reacties | Reageer

Strand!

4 augustus 

Vandaag staat er een flinke reisdag op het programma. Het is twee uur met een taxibusje naar Suratthani, een half uur met een grotere bus en anderhalf uur op de boot naar Koh Phangan. Helaas is het allemaal niet superefficient geregeld en doen we er behoorlijk lang over. We maken een stop van twee uur bij een ietwat ranzig restaurantje. We bestellen 'fried rice' zonder vlees en hopen dat het goed gaat. Luuntje peuzelt wat koekjes en kroepoek op. 

Op de boot zien we Koh Samui en Koh Phangan al liggen in de verte. In Koh Phangan wimpelen we stoer alle mensen die je van alles aan willen smeren af. Dan staan we op een parkeerplaats en snapt iedereen in welke songthauw ze moeten stappen. Wij begrijpen er geen bal van. Er zit niets anders op dan terug te gaan naar de dames die we net voorbij zijn gelopen. Onze onderhandelingspositie is niet heel erg sterk. Drie kinderen = willen snel weg & lopen heus niet weg = hoofdprijs. Okee, voor een klein kapitaal stappen we in een 4 x 4 taxi die de verkeerde kant op rijdt. De taxichauffeur moet eerst even naar huis. Huh? Vrouwlief en manlief hebben de taken blijkbaar zo verdeeld dat vrouwlief onderhandelt en manlief rijdt. Okee, we zitten al wat minder gespannen in de taxi.

De eerste indruk van Koh Phangan - een eilandje waar veel backpackers op af komen om te feesten full/half/no/etc moon parties - is niet positief. Schreeuwerig. Maar na de hoofdweg verandert dat beeld al snel. We rijden door groene bergen over een rooie zandweg vol kuilen, gaten, sporen en gleuven. We worden flink door elkaar gerammeld en hebben na een kwartier al een enorm houten kont.

We komen aan bij Thong Nai Pan Noi; een straatje met een paar winkeltjes en restaurantjes aan de ene kant en bungalowtjes etc aan de kant van het strand. We worden afgezet bij Nice Beach Resort. We hebben een schattig klein bungalowtje in de tuin geboekt maar zwichten toch voor een grote familiekamer met twee dubbele bedden, airco en een luxe badkamer. Grootste pluspunt is het grote terras en het vijf meter brede zeezicht door de tuindeuren.

We schoppen onze teva's uit om ze voorlopig niet meer aan te doen. Vanaf ons tuintje is het drie stappen naar het witte strand. Twee maanvormige baaien omgeven door groene heuvels. De zee met kleine vissersbootjes glimlacht ons tegemoet. Bij het restaurantje drinken we onze eerste 'watermelon shake'. Onder een grote boom en met de voetjes in het zand...  

0 reacties | Reageer

Tarzan en Jane en drie aapjes

Het is vandaag bijzonder wakker worden, midden in de jungle. Het regent maar daar zeuren we niet over in het regenwoud. We doen het vandaag rustig aan. We genieten van de bijzondere plek en lezen een boek op de veranda, Lune haalt wat slaap in en we klungelen wat aan. 's Middags horen we geritsel aan de overkant van de rivier. Hoog in de bomen zien we takken heen en weer gaan. Gekrijs. We zien een stuk of acht aapjes!

's Middags nemen Karin en de jongens een duik in de rivier. De stroming is sterk. Het kost ons heel wat moeite om 50 meter stroomopwaarts te komen. Daar hebben ze een touw aan een rots hangen waarmee je je als een kleine Tarzan de rivier in kunt laten slingeren. De jongens hebben dikke lol en plonzen wat af!

0 reacties | Reageer

Slapen in een boomhut

Nadat we de laatste spullen in onze koffer hebben gepropt - de bagage lijkt te groeien met de dag - gaan we naar de Doi Suthep Tempel. We crossen de hele stad door en blijven ons verbazen over alle bijzondere alledaagse dingen. We slingeren achterin de songthauw de berg op. We stoppen bij tig stalletjes met toeristische troep waar tussendoor je de bijzondere tempeltrapen kunt ontdekken. Jammer, in tien jaar is deze plek helemaal verprutst. Er is weinig magisch meer over. Maar nu we er zijn klimmen we ook maar langs de twee grote slangentrappen naar boven. De tempel staat deels in de steigers en - dat kan er ook nog wel bij - het begint te miezeren. We pikken onze spullen op en gaan richting het vliegveld voor onze vlucht naar Phuket. Twee uurtjes vliegen is inmiddels appeltje-eitje. Zeker als de taxi klaar staat. We worden door Tee opgehaald. Tee heeft twaalf boomhutten midden in het regenwoud van Khao Sok. Onderweg stoppen we bij een - totaal niet toeristisch dorp - om een paar teva's voor Tijmen te scoren. We praten met handen en voeten. Een maatje te klein, bedenkelijke kwaliteit maar voor 6 euro zeuren we niet. Tijmen vindt ze prachtig!

Onderweg komen we langs Khao Lak: een prachtig stukje kust. Mooie, rustige goudkleurige stranden tussen het tropische groen. Khao Lak is echter ook zwaar getroffen door de tsunami. In het lager gelegen gedeelte zie je ook dat alle bebouwing nieuw is. Hier is echt alles weggevaagd in een paar tellen. Tee laat ons 'de politieboot' zien. De politieboot lag destijds in zee en is 2 km landinwaarts gesleurd. Het is inmiddels een soort van monument geworden. De 'politieboot' is geen speedboatje maar een zwaar en zeewaardig schip. En als we achterom kijken beseffen we hoever 2 km is. Kippenvel.    

Na een lange rit komen we aan bij het Khao Sok Nature Resort. Het is pikdonker en het fluit,  kwaakt, brult, tjirpt, zoemt en piept overal. Wat een kabaal. We hebben inmiddels honger en dorst en ploffen neer in het restaurant - dak op palen - waar de vogels vrolijk doorheen vliegen.

Dan op naar ons bed. De boomhut is erg basic - een bed, een klamboe en een fan - met twee slaapkamer, een grote veranda en twee open-lucht jungledouches met een geweldig uitzicht (zie www.khaosoknatureresort). Koud natuurlijk, maar wel heerlijk na zo'n lange reisdag. 

0 reacties | Reageer

Grijze kolossen

De songthauw - lekker luchtig - staat om kwart over negen klaar. Wij smullen nog van ons ontbijt. We laden onszelf in, worden uitgezwaaid door de keukenbrigade, krijgen water met koekjes mee en gaan op weg naar Chiang Dao Elephant Training Center. Een olifantenpark zonder teveel circustoestanden (geen voetballende olifanten voor ons) en in een prachtige omgeving. Vanaf de loopbrug over de rivier zien we de eerste olifanten al staan. De jongens zijn helemaal door het dolle heen. We kopen wat banaantjes en suikerriet om de grote, grijze vrienden te geven. Mats weet te vertellen dat het een Aziatische olifant is (nogal wiedes) omdat de slurf maar 1 'vinger' heeft. Huh? Ik heb het even nagegoogled en hij heeft helemaal gelijk. Er zijn meerdere verschillen, maar de Aziatische heeft inderdaad 1 vinger aan zijn slurf en de Afrikaanse 2 vingers.

We gaan op een bankje bij de rivier zitten. En tadaa.... daar komen ze! Lune roept heel hard 'ooiant, ooiant'. Een stuk of tien kolossen. Van groot naar schattig klein. Ze worden gewassen, leuk voor de kinderen om te zien. Daarna laten de fanten zien wat ze leren in het olifantenkamp. Ze leren allerlei dingen voor in de bosbouw. Ze slepen, duwen en tillen boomstammen met het grootste gemak.

Daarna het echte werk. We gaan op een olifant rijden. We hebben - een beetje huiverig qua Lune - de rit van anderhalf uur geboekt. Drie kwartier boemelen, naar een Lisudorpje en weer terug. Luun is eerst nog niet zo te spreken over het geboemel. Maar andersom bij papa op schoot en zwaaiend naar Mats en Tijmen vindt ze het prima. Zelfs zo prima dat ze ook op dit vervoermiddel er tussen uit knijpt.

We boemelen door een klein stroompje dat zich door een dik bos slingert. De natuur is wederom prachtig. Onderweg laten onze olifanten natuurlijk wel eens een drolletje vallen. En als er geplast moet worden is het alsof er vijf emmers worden geleegd. We voelen goed hoe dik en stug de huid van de olifant is. En de haren op zijn kop zijn erg hard, het lijken wel haren van een harde bezem.

We stoppen bij een Lisudorpje, eigenlijk een rits winkeltjes met allerlei handwerkdingetjes. Mats gaat voor een portemonneetje en Tijmen voor een nieuwe etui voor school. Daarna boemelen we rustig weer terug.

We drinken en eten wat bij het restaurantje met een schitterend uitzicht over de rivier. We gaan terug naar ons hutje. Voor de laatste keer plonsen en genieten van het uitzicht. Nog een keer een pannenkoekje met heerlijke mango, nog een keer in het speelhuisje. De meiden van de keuken tutten nog een hele tijd met Lune. Alle acht vrouwen van de keuken en schoonmaak zwaaien ons uit. We krijgen fruit, drinken en koekjes mee voor onderweg. Wat een lieverds. Hier komen wij absoluut nog een keertje terug.

We kunnen direct in de bus naar Chiang Mai springen. Een rustig ritje. Lune knapt haar tweede uiltje van vandaag, ze is er ook erg aan toe. De jongens zijn diep verzonken in de Donald Duck. Wij laten het landschap aan ons voorbijrollen. Bergen, sawahs, boertjes...

Chiang Mai is druk en warm. Na een plons - wat kun je daar van op knappen - gaan we ergens een hapje eten. Nu vallen ons ook alle kerels met jonge, Thaise meisjes op. Getver! We doen onze laatste boodschappen: veel muggenspray, tijgerbalsem (werkt goed tegen muggenbulten) en deo. Niet alles is hier rozengeur en maneschijn. Tijmen klaagt over een zeer oor (gisteravond ook al) en voor de zekerheid halen we bij de apotheek een kuurtje antibiotica. Voor 60 baht (1,50 euro) en zonder gedoe krijg je hier wat je wilt hebben.

Morgen gaan we eerst naar de Doi Suthep. Een prachtige - mooiste van Chiang Mai - tempel bovenop een berg. Om twee uur 's middags vliegen we naar het Zuiden naar Phuket, waar een mannetje klaar staat om ons naar Khao Sok te rijden (ongeveer 1,5 uur). We slapen midden in het oudste - 160 miljoen jaar om precies te zijn - regenwoud ter wereld in een boomhut: www.khaosoknatureresort.com.

2 reacties | Reageer

Volgende pagina »